W 1942 roku, wraz z Armią gen. Andersa ewakuowaną z ZSRS do Iranu, przybyło blisko 40 tys. polskich cywilów, w tym ok. 15 tys. nieletnich. Wycieńczone dzieci znalazły schronienie w ośrodkach opiekuńczych, głównie w Isfahanie (stąd nazwa „Dzieci Isfahanu”), a Iran stał się dla nich ratunkiem przed głodem i śmiercią. Persowie przyjęli ich z otwartymi ramionami. Dali schronienie, żywność, dach nad głową. Iran dla tysięcy stał się pierwszym miejscem, gdzie po latach strachu mogli znów stać się ludźmi. Niektóre polskie dzieci były przekonane, że trafiły do jednej z baśni tysiąca i jednej nocy…